6 Jul, 23:28, 57 x viewed

Ken je dat gevoel, dat je kop te vol zit, je lijf te moe en dat je het maar niet kwijt raakt…
Ik had zo’n dag, gisteren en vanmorgen stond ik ook zo weer op. Onder de douche bedacht ik me dat ik eventjes tijd voor mezelf nodig had. Eventjes niks nuttigs doen, geen wasjes draaien, opvouwen, opruimen, stofzuigen, kortom alles maar de boel laten en er van door.

Waarheen wist ik nog niet, maar had ineens zin om vreselijk te verdwalen…. Nou ja, voor de zekerheid zou ik toch een kaart meenemen en een bestemming verzinnen… Je moet toch een soort van doel hebben…
Ik had bedacht dat ik maar eens flink ging uitwaaien, dus naar het strand. Gelukkig telt ons landje meer dan 1 strandje dus het strand is een redelijk ruime plaatsaanduiding. Ik trok mijn leren broek en laarzen aan, viste mijn motorjack van de kapstok en pakte mijn sleutels. Mijn motor uit de garage gehaald en hup, ronken maar.

Heerlijk de wind langs je hoofd, de zon op je gezicht en je gedachten de vrije loop laten gaan. Langs en door het bos gereden, langs de ringvaart. Een klein weggetje langs het water dat me een heel eind met zich mee nam. Zo langs het water rijdend zie je het landschap veranderen, kleine huisjes aan het water, woonboten in het water en aan de overkant in de verte stukken stad. Voor je het weet rijd je door de weilanden en zie je overal jonge dartelende kalveren en veulens.
Het meest bekende strand hier in de buurt is Zandvoort en ik had gedacht daar maar eens in het zand te gaan zitten. Maar voor ik er erg in had was ik het afbuigpunt al voorbij getuft. Ik keek eens op de kaart om te zien waar ik nu eigenlijk beland was en hoe ik dan via een leuke route een ander strand kon vinden…
Een richting is meer dan genoeg, want verder maakt het niet zoveel uit, lekker verdwalen, je neus achterna en wel zien waar je uitkomt…
Eenmaal van de ringvaart afgeslagen kwam ik in stadjes uit waar ik op goed geluk de weg maar volgde. Hier en daar stond een verkeersbord, alsof ik ook echt wist waar ik was en welk dorp de goede kant uit was….
Maar ineens stond daar het bordje strand. Na wat zoeken kwam ik aan bij een strandje. Wat horecatentjes en dan de zee, heerlijk. Er liep van alles rond, kinderen in zwembroekjes die lekker aan het ravotten zijn maar ook aan het zwemmen. Mensen die met dikke truien en lange broeken op het strand zitten, vliegeraars, honden. Alles kwam voor bij. Het was heerlijk weer met genoeg wind om te kunnen vliegeren. Kleine kinderen die over het strand hollen en ouders water aan laten rukken om het slot van hun zandkasteel mee te vullen…
Na een poosje op het strand te hebben gezeten vervolgde ik mijn weg. Nog even naar het toilet en ineens kwam het met bakken uit de lucht. Maar na een minuut of 10 werd het weer droog, en ach alles wat nu en hier valt, valt niet nog een keer…
Maar toen ik wegging zei ik dat ik naar Zandvoort toe zou gaan, daar moest ik dan toch ieder geval nog even langsrijden. Dus na op de kaart te hebben gekeken ging ik weer op weg.
Zandvoort heb ik gevonden en toen ik Bloemendaal uit reed begon het weer te storten. Maar nu wilde het niet droog worden. De buien vallen hier en daar, het is me vandaag opgevallen dat ze stiekem toch wel heel veel hier vallen….

Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om dan maar op een wat snellere manier naar huis toe. De leuke weggetjes zijn ineens minder aantrekkelijk als het zo ontzettend regent. Maar ook op de snelweg zie je mooie dieren, op de vluchtstrook stond, geheel op zijn gemak, een mooie grote bruine roofvogel...
Onderweg voelde ik dat het leer van mijn broek toch langzaam verzadigd raakte door het water en ook mijn sokken bleken eenmaal thuis ook nat. Als een nat en verkleumd katje kwam ik thuis en heb ik snel mijn joggingbroek en een vest aangetrokken. Achter een heerlijk kopje thee kijk ik nog even terug naar mijn rit van vandaag. Op de regen op de terugweg na was het een heerlijke dag. Lekker verdwalen om uit te waaien aan het strand!


© Vlinder, juli 2008