Lees hier het begin:
Lees hier deel 4:

Melissa was tevreden over zichzelf. Ze vond deze man aantrekkelijk en hij leek naast prettig gezelschap wel in voor wat warmte en genegenheid. In eerste instantie had ze het gevoel gekregen dat deze reis nog wel eens lang kon duren met deze betweterige geschiedenismannetjes. Maar deze man had haar wat soelaas geboden en hij had dat in haar gevonden. Ze merkte dat hij haar meer dan interessant vond en dat bood perspectieven. Deze reis zou nog wel eens erg leuk kunnen worden. Per slot van rekening was zij zo weinig thuis met een reden maar dat betekende niet dat ze geen behoeften en verlangens had. Tijdens de rit had ze hem even uitgeprobeerd. Even voelen of wat ze over hem dacht klopte. Ze had zich heerlijk tegen hem aangevleid en gedaan alsof ze in slaap dommelde. Hij had daar dankbaar gebruik van gemaakt en in haar hoofd was ze al bezig met haar welbekende plannetje.

Aangekomen bij het hotel had ze de gasten op het terras achtergelaten en was ze naar de receptie gegaan om te checken of alles in orde was. Zoals wel vaker, als ze een leuke vent had gespot, boekte ze dat haar eigen kamer af. Met de hotels langs de route had ze al snel een deal getroffen waarbij ze bij aankomst liet weten of ze deze kamer wel of niet wenste te gebruiken.
Ze regelde hier dus dat ze hem niet nodig had en was tevreden over de reactie van hem toen ze mede deelde dat er te weinig kamers waren en hij dus bij haar sliep. Ze zag in zijn ogen vuur en vlam en het welbekende hitsige gedrag. Ze wilde hem nog even laten smeulen. Gewillige en smeulende mannen leverden over het algemeen goede seks op.

Eenmaal weer bij het gezelschap gevoegd vertelde ze de tijden van het ontbijt en vertrek voor de volgende morgen. Ze liet hen weten hoe laat het hotel haar deuren sloot en liet hen vrij te gaan waar ze maar wilde. Deze betweterige mannetjes weten zogenaamd alles te vinden, ik hoor daar morgen wel de verhalen van.

Eindelijk alleen met deze heerlijke vent keek ze hem zwoel aan. “Wat dacht je van een drankje in de bar en een etentje bij kaarslicht…”


Lees hier deel 6


Wie durft het aan om een volgend deel te schrijven?
Kun je goed schrijven? Heb je fantasie? Vul het aan en schrijf een korte passage van maximaal 20 tot 25 zinnen en eens kijken of we er samen een boeiend verhaal van kunnen maken. Ik laat alle reacties voorlopig onverkort staan. Later probeer ik het wel wat te 'fatsoeneren'. Probeer logisch door te borduren op deze aanzet...
Zet even een korte kop en een vervolgnummer bij je blog: 6 (7,8, 9 waar zijn we?)....enz. Da's handig voor de lezers.
Als het niet teveel gevraagd is: stuur mij ook in een pb even jouw bijdrage, dan kan ik het medio oktober aanvullen....

Merci pour votre inspiration...
Napoleon

Lees hier hoe het begon.
Lees hier deel 9

Nog helemaal in verwarring van het gesprek met Blond is Bruin de tuin in gelopen om haar gedachten op orde te krijgen. Zo tussen de ruisende bomen en het gekwetter van de vogels voelt Bruin zich weer wat tot rust komen.
Wat heeft Blond haar nu eigenlijk verteld, Krullenbol is eigenlijk haar Klaas. Hij die jaren geleden verongelukt is, is toch niet dood. Is hij door toedoen van Blond op de een of andere bizarre manier weer tot leven gekomen, ze weet het niet en snappen doet ze het al helemaal niet.

Het is haar al wel eerder in hun lange vriendschap opgevallen dat Blond de dingen op een bijzondere manier doet. Ze lijkt contact te hebben met een andere dimensie, voelt dingen op een andere manier aan en reageert ook anders dan anderen. Niet dat het raar is om anders te reageren maar zoals Blond dat doet is wel zo ontzettend anders dat Bruin zich daar altijd over verwonderd heeft. Blond kan zo in raadsels en vage beelden praten dat Bruin soms moeite heeft om te begrijpen waar ze het nu eigenlijk over heeft. Zal Blond, net als dat ze met Vreemd heeft gedaan, een deal gemaakt hebben met krachten uit het universum waar zij geen weet van heeft. Kan Blond zich zo verstaanbaar maken in die wereld van de magische krachten dat zulke bijzondere wendingen mogelijk gemaakt worden?
Bruin snapt er niet veel meer van en in plaats van rustiger te worden blijft ze in haar hoofd maar malen. Ze merkt dat het geen zin had om zo te piekeren, de antwoorden die ze nodig heeft komen niet en ze beloofd zichzelf dat ze er later met Blond op terug zal komen. Dat haar lieve Klaas op de een of andere manier toch weer in haar leven is verschenen doet haar goed. Hoe dat mogelijk is, zoekt ze later nog wel eens uit. Ze heeft nu veel belangrijkere zaken aan haar hoofd. Bruin is zich ervan bewust dat het met haar vriendin helemaal niet goed gaat. Het is ook wel supertoevallig dat ze nou net uitgerekend naar dat kasteel gestuurd zijn om onderzoek te doen voor het evenementenbureau. Blond heeft nooit zoveel losgelaten over haar verleden en waarom ze naar het internaat was gestuurd. Dat ze in het kasteel heeft gewoond wist Bruin niet en dat terwijl ze toch zoveel lief en leed met elkaar hebben gedeeld. Het is een stukje uit Blonds verleden dat ze, vast met een goede reden, verborgen heeft gehouden voor Bruin. Maar hier binnen dit kasteel lijkt het alsof Blond zich steeds meer tussen de spoken die hier wonen begeeft. Bruin lijkt geen contact meer te krijgen met haar en maakt zich vreselijke zorgen. Ze wil zo graag van Blond horen wat er aan de hand is en waardoor ze zienderogen het leven loslaat. Samen zullen ze vechten en haar demonen verslaan, ze wil er zijn voor haar vriendin maar het wordt haar wel lastig gemaakt.

Bruin moet denken aan het vechten en komt in gedachten weer uit in het internaat. Omdat het merendeel van de meisjes uit welgestelde families kwamen werd er ook aandacht besteed aan activiteiten en sporten die een must waren voor de ego’s van die rijkeluispappies. Schermen was er een van, alhoewel dat natuurlijk niet voor meisjes was weggelegd. Ze herinnert zich nog dat Blonds vader furieus was geweest toen hij erachter was gekomen dat Blond daar behoorlijk geoefend in was.
In de tijd dat Bruin Klaas leerde kennen, had Blond Jack leren kennen. Hij was een jongen die in het jongensinternaat woonde niet ver bij hun internaat vandaan. Er waren gezamenlijke activiteiten tussen de internaten en bovendien zaten ze bij elkaar in de klas op de school in het dorp. Jack was iemand die erg thuis was geweest in het schermen en die ook meedeed aan wedstrijden. Jack en Blond hadden elkaar gevonden en hadden velen gesprekken over thuis en over de reden waarom ze in het internaat woonden. Beiden waren ergens niet zo rouwig om het wonen in het internaat. De maatstaven van de rijke pappies waren hoog en de stiefmoeders wilde de vaders niet delen. Het scheelde gewoon ontzettend veel gedoe door niet meer thuis te wonen. Ze waren wat dat betreft behoorlijk elkaars gelijken.
Jack was goed in het schermen en nadat Blond verschillende malen had gezegd dat ze het graag wilde leren en op het laatst zelfs gebedeld had en allerlei redenen had aangevoerd waarom ze het wilde leren was hij overstag gegaan.
Binnen het oude klooster was ook een gang die beide internaten met elkaar verbonden en in een geheime kamer had Jack haar leren schermen. Omdat ze zo gedreven was ging het haar goed af en leek het alsof ze voelde wat de ander van plan was en hem eigenlijk steeds een stapje voor was. Op het laatst was zij zijn vaste oefenpartner geworden en trainden ze samen voor zijn aankomende wedstrijden. Elke mogelijkheid die ze konden vinden waren ze samen, oefenden ze het schermen maar maakten ook lange wandelingen in het verboden bos. Ze waren verliefd geworden en haalden het beste in elkaar naar boven, op de avond van het ongeluk met Klaas was Blond bij Jack geweest. Niet lang na het ongeluk van Klaas had Jack bericht van het thuisfront gekregen. Zijn stiefmoeder had besloten dat ze in een warm land wilde wonen in een prachtig landhuis dat sterk leek op een kasteel met een statisch aangelegde tuin. Dat ze hiervoor moesten emigreren naar een ver oord was onderdeel van het plan. Stiefmoeder had de tijd dat Jack in het internaat zat gebruikt om zijn vader in te palmen. Nadat de plannen uitgewerkt waren en de gehele inboedel gepakt was, hebben ze Jack bericht gegeven dat hij de dag erop door de chauffeur opgehaald zou worden en naar het privévliegtuig gebracht die hem naar zijn nieuwe thuis moest brengen. Blond heeft nauwelijks de tijd gehad om afscheid te nemen en de laatste momenten hebben ze elkaar hun liefde en hun hart gegeven. Ze hebben beiden in stilte gehuild bij het afscheid. Ze heeft nooit geweten waar hij naar toe was verhuist en heeft hem ook op de verschillende avonturen niet kunnen vinden. Op het laatst was ze gestopt met zoeken, het deed haar zoveel pijn. Ze was toen in de handen gevallen van Hem, als een broos vogeltje dat getroost wilde worden.

Bruin is zonder er erg in te hebben op een bankje bij een grote vijver gaan zitten. Als ze zich bewust is geworden van haar omgeving ziet ze de sneeuwwitte uil weer in de boom zitten, alsof hij op haar heeft zitten wachten. De uil zit op de onderste tak en ze kunnen elkaar goed zien. Het lijkt wel alsof hij Bruin wat wil vertellen en ze heeft het gevoel dat hij haar kan helpen als het om haar vriendin gaat. Ze hebben een lang gesprek met elkaar, op de een of andere manier spreken ze dezelfde taal en hebben zij beiden Blond in het hart gesloten. De mooie sneeuwwitte uil heeft Bruin heel wat duidelijk gemaakt en ze snapt nu in welke richting ze moet gaan om Blond te kunnen helpen. Bruin spreekt met de uil af dat ze die avond naar de torenkamer zal gaan en het raam open zal laten. Ze zal waken en wachten op de maansverduistering. Dat het eigenlijk volle maan is heeft als voordeel dat het ook het moment is waarop Blond haar hart en ziel heeft opgeofferd en waarvan Bruin hoopt dat ze zich kan richten tot de machtige krachten van de zon en de maan. Ze moet het proberen want Blond kwijnt weg en ze heeft niet lang meer te leven. Ze wil in dit kasteel samen met Blond haar demonen verjagen en weer het leven terug krijgen dat haar toebehoort. Bruin kan dit niet alleen en voelt de magie in de lucht hangen. Ze bidt dat het haar zal lukken en dat ze gehoord zal worden. Pas als dat gelukt is kunnen ze verder. Bruin heeft een goed gesprek met Pegasus gevoerd en haar de opdracht gegeven om klaar te staan. De afstand tot het krachtige universum is te groot vanaf het torenkamertje en Pegasus zal haar vleugels uit moeten slaan om haar te brengen tot het groot en warm kloppend hart waar de maan en de zon samenkomen en wonderen kunnen verrichten.

Zoals elke zomer weer ga ik met lood in mijn schoenen op vakantie. Nou ja, op vakantie… Ik heb vrij van mijn werk maar onder vakantie versta ik toch iets anders. Omdat mijn moeder er jaren geleden, min of meer onder dwang, voor gekozen heeft om naar Frankrijk terug te verhuizen wordt er van mij verwacht dat ik in mijn vakanties bij haar op bezoek ga. In het begin was het nog niet zo dramatisch, 300 km (enkele reis) is in een weekend nog wel te rijden. Dat betekent dat ik in de grote vakantie mijn bestemmingen kon kiezen en dus ook nog het vakantiegevoel kon vinden.

Inmiddels heeft ze ervoor gekozen om naar het mooie Bretagne te verhuizen. Een prachtige omgeving maar zo ontzettend ver weg voor een simpel familiebezoekje. 1000 km (enkeltje) doe je niet zomaar even tussendoor en dat betekent dus dat ik al zo’n 5 jaar mijn vakanties opoffer om mijn moeder te verblijden met mijn bezoek. Sinds de geboorte van mijn dochtertje is er helemaal geen ontkomen meer aan. Jammer genoeg vind ik het een hele opgave en kan er dus ook niet van genieten. Nooit is iets goed en er is altijd wel het een of het ander te klussen of doen. Er worden geen vragen gesteld maar er wordt wel heel duidelijk gemaakt wat er nog van je verwacht wordt en tig boodschappen te doen. Het is onvoorstelbaar dat ze haar enige kleinkind niet zou zien, zij heeft dat immers toch ook al die jaren braaf gedaan toen zij naar Nederland was gegaan en zij haar ouders, mij en mijn broertje niet kon ontzeggen.

Nou ben ik doorgaans niet van het tiepje dat geen invulling kan geven aan mijn vrije tijd en ook spring ik niet meteen op als ik een opdracht krijg. Maar zodra ik daar binnen kom, zijn alle oude patronen ineens weer uit de verkleedkist gekropen, als een duveltje uit een doosje. Ik lijk er geen grip op te krijgen en voel me er ook allesbehalve gelukkig bij. Beetje bij beetje probeer ik niet meteen te knippen als ik wel weet dat er iets moet, maar wacht ik tot ze toch een soort vraag stelt maar het is en blijft vreselijk moeilijk.
Als ik toch eens, in liefde los kon laten voor alles wat er vroeger is gebeurd en kon berusten in hoe het was. Misschien kan ik dan ook op een andere manier kijken naar hoe het nu is en dat mijn moeder echt niet meer in staat is om te veranderen en dat ze keer op keer echt wel haar best doet voor ons. Ik lijk niet los te kunnen komen van het verleden en daarmee niet los te komen van de dingen die mij jaren hebben achtervolgd. Elk jaar heb ik er 2 keer last van, dan is het weer terug omdat ik me verplicht voel om bij mijn moeder langs te gaan. En na zoveel kilometers blijf je ook niet alleen maar een nachtje, dan blijf je toch langer.

Dit jaar heb ik door het wisselen van baan maar twee weken vakantie. Ik kreeg het zo benauwd dat ik al mijn vakantie bij moeders in huis zou zitten dat ik geprobeerd heb om op de valreep toch nog iets te regelen dat als vakantie bestempeld kan worden. Eerst bij Maman langs en dan na 5 dagen met goed fatsoen een heuse week samen met man en kind in een soort van caravan op een camping. En ondanks de regen heb ik nu pas het gevoel vakantie te hebben. Gewoon doen waar we zin in hebben zonder dat er almaar van alles van je verwacht wordt en je je moet schikken naar anderen omdat die niet zo vroeg willen eten. Tja die rare Nederlanders die zo vroeg moeten eten en die Fransen die met gemak nog om 22.00 gaan eten. Maar deze week kan ik eten zo laat als wij dat prettig vinden!

Lees HIER deel 7

Met de olijke en warme glimlach van Krullenbol op haar netvlies en de warme gevoelens voor de vrouw in de spiegel zoekt Bruin Blond weer op. Het fotoalbum waarin ze haar kleine dappere mannetje heeft mogen aanschouwen heeft ze tussen de weinige spullen die ze mee heeft opgeborgen.
Ze hoort de mooie maar droevige muziek vanuit het midden van het kasteel klinken en gaat op zoek. In een grote balzaal met prachtige kroonluchters aan het plafond ziet ze een prachtige vleugel staan vlakbij twee openslaande deuren. In het midden van de zaal ziet ze Blond als een schim op de muziek zweven alsof ze met haar geliefde aan het dansen is.
Voor het eerst vandaag merkt ze op dat Blond er moe en bijna spookachtig wit uitziet. Een melodramatische uitstraling op haar gezicht alsof ze in een herinnering leeft geeft Bruin te denken. Ze heeft zich toch niet voor niets zorgen gemaakt. Ze weet dat Blond een hoop pijn in de liefde heeft ervaren en dat ze niet voor niets haar hart heeft begraven. Maar nu wordt het langzaam duidelijk hoe groot haar offer is geweest met haar laatste actie en er is niets meer wat ze voor haar kan doen. Dat doet Bruin pijn en ze zou willen dat ze net als haar nu voor eens en voor altijd tegen de goede man aan zou lopen zodat ze haar hart op kan halen en gelukkig kan zijn.

Bruin moet denken aan hoe ze zelf was opgegroeid. Als meisje van bijna tien was haar moeder van haar weggevlucht. Althans dat had ze jarenlang gedacht en haar vader had haar in die waan gelaten. Heel veel later, ze zal in de twintig geweest zijn, kwam ze erachter dat haar moeder niet van haar was weggevlucht maar dat ze zelf het leven niet meer aankon. Ze is uiteindelijk naar een groot huis toegebracht midden in de bossen. Haar moeder had waanbeelden en stemmen in haar hoofd en was niet in staat om voor het kleine meisje dat ze was te zorgen. Ze werd eigenlijk gewoon opgeborgen zodat ze Bruin en haar vader en vooral zelf geen pijn meer kon doen. Maar Bruin vraagt zich nog altijd af of dat ook daadwerkelijk zo was. Doordat ze haar moeder heeft moeten missen in de tijd waarin ze opgroeide tot een jonge vrouw heeft ze naast de o zo belangrijke moederliefde ook nooit antwoord gekregen op al haar vragen die moeders altijd beantwoorden. Haar vader was opgelucht dat hij eindelijk verlost was van het eindeloos zorgen voor zijn vrouw die steeds psychiatrischer werd. Hij wilde weer voelen dat hij leefde en ging er vaak op uit. Hij vergat als het ware om voor Bruin te zorgen zo druk was hij met zichzelf bezig. Het duurde ook niet lang tot Bruin naar een internaat verhuisde, daar waar goed voor haar gezorgd zou worden en ze alle mogelijke kansen op een goede carrière kon krijgen. Wat haar vader over het hoofd had gezien is dat ze nu, voor haar gevoel, als een wees opgroeide alsof er niemand was die echt van haar hield en om haar gaf.

In het internaat leerde Bruin al snel dat ze anders was dan de rest en om er toch bij te horen haalde ze vreemde toeren uit al haalde het niets uit. Ze was erg recalcitrant naar de leiding toe en ging geen confrontatie uit de weg. Ze nam het vaak op voor de zwakkere meiden die geen partij waren voor de verwende nesten met rijke pappies, die konden zich letterlijk overal uit kopen. Dat maakte dat Bruin vaak in opstootjes terecht kwam waardoor ze weer voor straf allerlei belachelijke klussen moest doen. Ze was handig geworden in het ontwijken van de leiding en wist wanneer ze zich een poosje gedeisd moest houden.
Het maakte wel dat ze zich vaak eenzaam voelde en ’s nachts het gebouw uit sloop om uren in het park te wandelen. Ze had al heel snel een goed contact met de nachtwaker opgebouwd die ook wel zag dat ze het gewoon nodig had om ’s nachts even rond te dwalen door het grote park dat om het internaat heen lag. Af en toe, als ze haar zakgeld had opgespaard kocht ze een fles goedkope whisky voor hem en in ruil daarvoor liet hij haar altijd langs zijn glazen huisje glippen.
Doordat ze zo vaak door het park liep, kende ze elke boom, elke struik en herkende ze elk geluid van de nacht. De dieren waren niet bang voor haar en soms had ze hele gesprekken met de grote uil die in de boom naast het bankje woonde. Aan het ruisen van de bomen voelde ze wat voor weer het zou worden. Zo genoot ze altijd van de aanwakkerende wind vlak voor het begon te onweren. Vanuit een theehuisje ergens diep in het park kon ze uren kijken naar het schouwspel van de donder en de bliksem.
Toen ze wat ouder werd glipte ze ook wel eens het terrein af om naar het dorp te gaan. Meestal ging ze dan naar de plaatselijke kroeg waar ze wat jongens kende die bij haar op school zaten. Ze woonde dan wel alleen met meiden in het internaat maar de school waar ze naar toe ging, daar kwamen ook jongens uit het dorp. Eentje daarvan was altijd erg aardig voor haar, Klaas. Eigenlijk heette hij Klazina naar zijn oma had hij haar eens in het donker van de nacht opgebiecht, maar hij heeft het altijd verborgen weten te houden voor de rest en zij had het niet doorverteld. Bruin kon het goed met hem vinden en had altijd het idee gehad dat hij haar begreep. Hij was ook anders dan anderen en had het thuis niet gemakkelijk. Samen brachten ze heel wat tijd door op een bankje in het park of in de plaatselijke kroeg. In het begin met het maken van huiswerk en later met hele discussies over het leven en de zin ervan. Ze had zich tot hem aangetrokken gevoeld en hij tot haar. Heimelijk hadden ze een soort van relatie gekregen, hij vluchtte net als zij weg van thuis, nou ja zij had geen thuis meer maar weg van daar waar zij woonde. Ze had zich te midden van alles toch nog soort van gelukkig gevoeld tot hij dat vreselijke ongeluk had gekregen. Hij was op zijn fiets kansloos geweest voor de grote vrachtwagen die door de dronken bestuurder door het dorp had geslingerd. Ze is die klap nooit meer te boven gekomen.

Zoals ze Blond nu ziet dansen herkent ze zichzelf van toen, toen Klaas net dood was. Ze voelde zich door iedereen verlaten en geloofde niet meer in de liefde. Ze was te jong om te snappen dat hij haar niet verlaten had maar dat hij door een slechte samenloop gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. Hij was naar haar onderweg geweest en ze heeft eindeloos op hem gewacht tot ze de volgende morgen op school hoorde van het verschrikkelijke ongeluk.

Bruin voelt zich wanhopig omdat ze Blond niet kan bereiken en haar weg voelt glippen. Ze wil niet nog eens iemand die haar zo dierbaar is verliezen. Ze hebben al zoveel met elkaar meegemaakt en ondanks dat ze Blond vaak uit de penarie heeft moeten halen krijgt ze daar zoveel voor terug. Zo’n vriendschap als die met Blond vind je niet zo snel en ze zal er alles aan doen om haar vriendin weer terug te halen.
Bruin besluit om Blond haar dans af te laten maken en glipt de balzaal uit zonder dat ze opgemerkt is. Ze loopt als in trance de trappen op en komt tot haar verbazing in een van de torenkamers uit. Het lijkt wel alsof daar jaren een meisje heeft gewoond dat alles had wat haar hartje maar kon wensen, maar ze voelt ook wel dat schijn bedriegt. Bruin gaat op het bed zitten en kijkt om zich heen. Een lief romantisch behang siert de muren en het torenraam is versierd met prachtige gouden lijsten. Er hangt een gouden vogelkooi aan een ring aan het plafond en Bruin vraagt zich af of daar misschien lang geleden een witte duif het meisje gezelschap hield. Het kamertje straalt eenzaamheid en verdriet uit en terwijl Bruin in gedachten is verzonken hoort ze ineens zachtjes een melodie, alsof iemand een muziekdoosje heeft geopend. Bruin sluit haar ogen om de melodie goed te horen en voelt dat ze hier nog even moet blijven. Het lijkt wel alsof er iemand haar iets wil vertellen, iemand die haar iets duidelijk wil maken waardoor ze Blond kan helpen om zichzelf weer terug te vinden.
De schimmen die ze de vorige nacht niet heeft opgemerkt toen ze uitgeput in slaap was gevallen zijn er nu weer. Ze dansen om haar heen op de zachte betoverende melodie en fluisteren haar zachte woorden toe. Bruin voelt dat ze niet alleen is in het torenkamertje en probeert zich open te zetten, zich los te maken van zichzelf om zo de stemmen te kunnen horen en de boodschap te kunnen begrijpen.




Wordt vervolgd bij Blond...

Soms zou ik wensen
Dat ik weg kon fladderen
Ver weg van hier
Genieten van de tropische bloemen
De watertjes en de vissen
Die tikkertje spelen.
De bomen die hun verhaal vertellen
En mij getuige laten zijn
Van de eeuwenoude mythes
Die diep onder de grond
Geworteld zijn.

Soms zou ik wensen
Dat ik mij
In paradijselijke oorden bevond
Waar de palmbomen mij verkoelen
Van het veel te hete strand
Waar de cocktails rijkelijk vloeien
En zachte handen
Mijn rug insmeren

Soms zou ik wensen
Dat in dat zelfde paradijsje
Er die ene is voor mij
Die zich lieflijk tegen mij aanvleit
En mooie woordjes fluistert
Waar zijn vingers
Mijn huid beroeren
En zachte schokjes teweeg brengen
Waar zijn lippen me zachtjes kussen
En de vlinders in mijn buik loslaat
Zodat ze kunnen vliegen naar hogere sferen

Soms zou ik wensen
Dat dat alles mij
Dat bijzondere gevoel zou geven
Zodat ik weer eventjes
Door kan gaan…


© Vlinder, Juli 2008

Het eerste wat ik ’s morgens na de wekker hoor
Is jouw kleine stemmetje dat om mama roept
Heerlijk om met jouw stem
De dag te mogen beginnen
Je ontwapenende blik
De glimlach op je toet
En met vol vertrouwen
De dag beginnen

Heerlijk eigenwijs zijn
En precies weten wat je wel
En niet wilt
’s morgens geen pap, nee bootejam!
Je bent dan ook niet van de wijs te brengen…
En als het je niet zint,
Dan ga je piepen en trek je een prutlip
In de hoop dat ik overstag ga
Maar als je dan op een lieve manier
Vraagt wat je wilt
Knipper je zo met je mooie ogen
En doe je je hoofd een beetje scheef…
Je weet dat je dan alles van me gedaan krijgt!

Ik ben zo ontzettend trots op je
Mijn hart loopt over
Je bent al zo wijs
Je maakt al hele zinnen
En babbelt er lekker op los
En alle liedjes die je kent
Zing je zachtjes voor je uit

Je bent mijn grote liefde
Mijn alles
Ik zal er altijd voor je zijn
En ik geniet van elke stap
Die jij zet
Jij, mijn allerliefste kabouter…


© Vlinder, juli 2008

Ineens is het er weer
De verwarring
Het onbegrip
De eenzaamheid
De angst
Dat het niet genoeg is
Dat het te laat is
Om ons nog te redden

De verwarring
Omdat ik het niet meer weet
Niet meer weet
Of ik ons nog wel wil redden
Ik heb al zolang
Gewacht
Geduld gehad
Mezelf weggecijferd
Jou alle kansen gegeven
Maar je hebt ze nooit gepakt

En nu
Voel ik me eenzaam
Samen in een huis
Maar elk onze weg
Ik lig alleen in bed
En val alleen in slaap

Is dit nou wat ik wou
Is dit waar ik dan maar
Genoegen mee moet nemen
Zou ik het alleen redden
Wil ik het alleen redden

Hoe moet dat met
Mijn kaboutertje
Die zo ontzettend aan je hangt
Kan ik haar dat aan doen
En moet ik dan kiezen
Voor haar en mezelf
Dan weer op een lager plan
Mag ik mezelf dat aan doen

Op zoek naar balans
Op zoek naar rust
Op zoek naar het gevoel
Dat het goed is
Dat wat ik ook besluit
Dat ook ik genieten mag

Op zoek naar mezelf


© Vlinder, juli 2008

Lees HIER hoe het begon
Lees HIER deel 5


Bruin voelt zich warm worden van binnen, haar lieve Krullenbol wil zich aan haar verbinden. Haar gevoel dat hij niet vrij zou zijn, komt voor een deel door de trouwring die hij om zijn vinger droeg. Nu hij die stiekem in haar zak heeft laten glijden, krijgt deze zelfde ring ineens een hele andere betekenis. Ze gelooft niet meer in toeval, al zijn er genoeg gebeurtenissen waarvan ze niet goed weet waarom die op haar pad komen. Het was voorbestemd om haar Krullenbol te vinden en hij heeft al die tijd op haar gewacht. Het maakt niet meer uit hoelang ze weg zal zijn en waar ze heen zal gaan, hij zal altijd op haar wachten en haar met open armen en een warm hart verwelkomen. Haar veilige haven en gepassioneerde liefde heeft ze eindelijk gevonden. Met deze wetenschap in haar gedachte en zijn warme veelbelovende glimlach op haar netvlies laat ze de teugels van Pegasus vieren en vindt hij zijn eigen weg.

Pegasus zoeft richting de opkomende zon, beide vriendinnen zijn in gedachten verzonken en zeggen een tijd lang niets. Ze genieten van de zon en het ontwakende landschap dat voor hen opdoemt. De vogels kruipen uit hun holletjes en zingen kwetterend hun lied terwijl de bomen hun takken spreiden, alsof ze zich na een lange slaap uitrekken. De riviertjes beginnen weer te stromen en de vissen maken vreugdesprongetjes boven het water uit, ze verwelkomen deze nieuwe dag.

Langzaam verlaat de adrenaline van de gebeurtenissen van die nacht hun lichamen die plaats maakt voor iets anders. Blond verbreekt de stilte nadat ze kilometers lang hebben gereden. “Ik ben wel toe aan een sterke bak koffie, zullen we ergens stoppen? “ Bruin manoeuvreert Pegasus een dorpje in en bij een klein cafeetje stoppen ze. Het ziet er knus uit en als ze afstappen, voelen ze de spanning en de moeheid. Gelukkig is het binnen niet druk en gaan ze bij het raam zitten. Boven een dampende kop koffie en een mok thee kijken ze elkaar weer aan. Ze hebben geen woorden nodig om te laten weten hoe ze zich voelen.

Bruin maakt zich zorgen om haar vriendin, ze denkt aan het moment waarop ze haar heeft gevonden in het kleine huisje op de heuvel. Ze raakte er in de war van. Nu ze haar hart had gevonden en het erop leek dat Vreemd zich al die tijd over haar hart had ontfermd leek ze verscheurd. Ze zag eruit alsof ze was thuis gekomen maar ze handelde er niet naar. Bruin kon er geen wijs uit worden en liet het maar rusten. Het zou vanzelf duidelijker worden en als Blond er aan toe was zouden ze terug gaan.

Blond is uitgeblust en voelt zich heen en weer geslingerd tussen de stemmen in haar hoofd. Ze wil zo graag geloven dat Vreemd, die niet vreemd meer is, de doorns uit haar hart heeft gehaald en het voor haar bewaard heeft. Niet om het weer opnieuw te kunnen breken maar zodat het veilig is en warm klopt als ze er aan toe is om het weer op te halen. De andere stem in haar hoofd wil haar ervan overtuigen dat ook deze man een wolf is en haar hart niet waard is. Ze heeft teveel pijn gevoeld en heeft niet voor niets haar hart niet eerder op kunnen halen. Eenvoudigweg omdat ze niet wist waar het gebleven was en of iemand er over waakte. Deze trieste stem wil niet dat ze haar hart zou vinden zodat het nooit meer gebroken kan worden. Maar wat de stem zich niet beseft is dat Blond langzaam uitdooft en zonder haar hart niet kan leven en voelen zoals ze dat graag zou willen. Hoe pijnlijk het ook kan zijn om te voelen, het ontbreken van haar hart beschermt haar alleen maar tegen de pijn en ontneemt haar de vreugde van het leven.

Langzaam komen ze weer een beetje bij. Stiekem hebben ze het toch een beetje koud gekregen en verlangen ze naar wat rust om weer op adem te komen. Ze bestellen een ontbijtje en nog wat te drinken. Dan praten ze wat over wat ze nu voor nieuw avontuur willen beleven. Beiden hebben behoefte aan luchtigheid en vrolijkheid. Het vinden van Blonds hart en de liefde van Bruin heeft zijn tol geëist. Al voelen ze allebei dat het dit keer anders is, ze hoeven niet meer te vluchten uit angst voor de gevolgen maar hebben nu een avontuur nodig om zichzelf weer terug te vinden.
Zoals wel vaker, zeggen ze grappend dat er een gidsje uitgebracht zou moeten worden waarin mooie dwalende avonturen te vinden zijn. Met beschrijvingen van het avontuur, de omgeving en de gezochte rust, spanning, lust, liefde of halsbrekende toeren… Misschien gaan ze dat nog eens doen, hoewel het dan waarschijnlijk meer een soort dagboek wordt over hun avonturen dan een kiesmaaruitwaarjeaantoebentgidsje. Ze moeten er erg om lachen en voelen zich al stukken beter.

Voor ze Pegasus weer bestijgen ontvangt Bruin een sms-je. Een kennis die een vakantie en evenementenbureau heeft vraagt of ze zin en tijd heeft om een locatie uit te testen. Ze hebben een vruchtbare samenwerking, Bruin onderzoekt een locatie voor een evenement of vakantiebestemming en zo kan het bureau weer inspelen op de wensen van de klanten en alle onkosten van de ontdekking neemt het bureau voor zijn rekening. Regelmatig trekken de vriendinnen er samen op uit om de bestemmingen te onderzoeken en grootse avonturen zijn vaak het gevolg. Het leuke hieraan is dat ze niet precies weten waar ze terecht komen en avontuurlijk als ze zijn voelen ze er wel voor. Precies op tijd dient deze kans zich aan en ze zijn benieuwd wat voor avontuur er voor hen in het verschiet ligt.
Bruin belt op en vraagt naar de bijzonderheden. Het zou een groot kasteel zijn met een mooie boomgaard en een enorme tuin. Hier en daar is het wat vervallen maar voor het bureau er geld in wil stoppen willen ze wel graag wat meer informatie. Bruin krijgt de locatie door en geeft aan dat ze er over 2 dagen zullen zijn. Dat geeft hen nog even de tijd om rustig aan te doen… Bovendien zijn ze zonder kaart vertrokken omdat ze het avontuur op wilde zoeken maar nu was het wel even lastig. De kennis zal de routebeschrijving door sms-en vanaf het punt waar ze nu zijn. Dan kan Bruin er zelf wel even een draai aan geven en weet ze in ieder geval welke kant ze op moet.

De vriendinnen ruiken het avontuur, ze zijn nog niet eerder in een kasteel geweest en de kans om te onderzoeken of het een geschikte locatie is trekt ze bijzonder aan. Samen zullen ze ervaren wat de mogelijkheden van het terrein zijn en voor wat soort evenementen het geschikt is. Ze hebben er zin in en gaan gauw weer op pad. Pegasus is opgezadeld en ze volgen de wind die hen langs mooie plekken leidt. Langs velden en wegen, bossen en rivieren verdwalen ze in de natuur. Het is prachtig weer en ze genieten intens. Onderweg vertellen ze elkaar hun fantasieën over het kasteel. Stel je voor zeg, hoe groot zou het zijn. Zou je je als een koningin voelen en hoeveel vertrekken heb je dan tot je beschikking? Zouden er bediendes zijn en ridders, hofnarren die het voor jou aangenaam moeten maken… Ze wanen zich terug in de tijd van de hofvrouwen en jonkheren, de prachtige jurken die gedragen werden. De daarbij behorende feesten, met eten in overvloed en dansen tot je er bij neer valt. Ze gaan er helemaal in op en kunnen haast niet wachten tot ze er zijn.

Als de avond begint te vallen en ze Pegasus willen laten rusten zoeken ze een klein tentje op om te kunnen eten. Bruin heeft onderweg een bord gezien met de aankondiging van het strand, de zilte zeelucht komt hen al tegemoet en de meeuwen vliegen al krijsend in het rond. Bij het strand aangekomen willen ze eerst nog even de benen strekken, zo de hele dag op de rug van Pegasus is heerlijk maar er komt altijd weer het moment waarop ze blij zijn om er weer even af te kunnen stappen. Ze maken een wandeling langs de vloedlijn, de vriendinnen hebben hun schoenen uitgetrapt en lopen lekker door het water heen. Af en toe zien ze een verdwaald krabbetje scharrelen en in de verte zien ze de zeilboten voorbij varen.
Na een uurtje keren ze terug en nestelen ze zich bij de open haard van een knus restaurantje met uitzicht op zee. Ze bestellen wat te eten en een fles rosé, na zo’n dag hebben ze dat wel verdiend. Blond heeft bij de ingang iets over een pensionnetje gezien, ze vraagt het na bij de kelner. Boven het restaurantje zijn een aantal kamers te huur en gelukkig is er nog eentje vrij. Nadat ze heerlijk hebben gegeten besluiten ze om nog een wandeling te maken over het strand. Het is een heldere nacht en duizenden sterren fonkelen hoog aan de hemel. Het water is inmiddels afgekoeld maar er staat nog een zwoel briesje waardoor ze het niet koud hebben. Na een lekkere wandeling waarbij het eten de tijd heeft gehad om te zakken, nestelen ze zich op een strandstoel vlakbij het restaurantje. Bruin loopt even naar het restaurantje toe om een fles rosé te halen en 2 glazen, op weg naar het strand neemt ze nog 2 dekens mee naar het strand. Ze slepen de strandstoelen naar het midden van het strand en kijken naar de prachtige hemel waar de sterren krachtig fonkelen.

Als twee kleine kinderen zoeken ze naar de sterrenbeelden en maken er een wedstrijdje wie ze als eerst gevonden heeft. Als eerst vindt Blond de grote beer, Bruin vindt dan al snel de poolster. Samen zoeken ze verder en vinden Pegasus, hoe kan het ook anders. Hun trouwe vriend die ze overal naar toe brengt… Verder vinden ze nog wat sterrenbeelden als vissen, waterman en boogschutter… Het is een leuk tijdverdrijf maar het is moeilijk om ze allemaal te vinden, al was het alleen maar omdat ze niet precies weten hoe ze er allemaal uit zien…

Na een poosje gezocht te hebben naar de sterren en elkaar geprobeerd hebben af te troeven halen ze herinneringen op aan een eerder avontuur waar ze ook zo naar sterren gezocht hebben. Wat een goed avontuur is dat geweest en ze moeten er nog om lachen.
Als ze het, ondanks de deken, koud krijgen lopen ze het strand weer af en gaan ze binnen bij de open haard zitten waar het vuur knispert en na een poosje hun wangen gloeien. Ze besluiten naar bed te gaan. Eenmaal in bed vallen ze snel in slaap en dromen over hun geliefden.

De volgende dag staat in het teken van het kasteel. Ze zadelen Pegasus op na het ontbijt en vertrekken. Weer dwalen ze langs paden en lanen en volgen ze watertjes die glinsteren in de zon. Vrijer kun je je niet voelen dan zo naar je bestemming toe te rijden.
Aan het einde van de dag komen ze in de buurt van het kasteel. Onderweg hebben ze even een broodje gegeten en Pegasus van de nodige brandstof voorzien. De omgeving is bosrijker geworden en de wind ruist door de bomen. Ineens zien ze in de verte vier torentjes boven de bomen uitsteken. Dat zou wel eens het kasteel kunnen zijn. Bruin stopt in het volgende dorp en ze zoeken een leuk tentje uit om wat te eten. Dan belt ze met haar evenementen kennis. Hij geeft aan dat het inderdaad het kasteel is en laat haar weten waar ze moeten zijn om binnen te komen. Hij heeft al gezorgd dat in de eerste behoeften voorzien is en daar waar dat aangelegd is zal de verlichting het doen. Verder staat er een krat klaar met beddengoed, kaarsen en lucifers en een noodrantsoen. De meiden beginnen het steeds spannender te vinden en willen na het eten het laatste stuk naar het kasteel toe rijden.

Eenmaal aangekomen bij het kasteel is het al aardig donker aan het worden. Ze stoppen bij een klein huisje aan de rand van een groot bebost gebied. Zou dit allemaal nog bij het kasteel horen vragen ze zich af. Bruin ontvangt de sleutels en de koetsier legt haar nog het een en ander uit. De spullen die ze nodig zullen hebben staan al klaar in de hal van het kasteel en ze mogen zelf bedenken waar ze willen slapen. Het kasteel telt 80 slaapvertrekken dus er zal vast wel iets van hun gading zijn.
De dames springen op Pegasus en kunnen niet wachten om het kasteel te ontdekken. Eenmaal aangekomen is de slotbrug al omlaag en staan ze voor een immens groot hek. Bruin pakt de sleutels en er is een zo’n ouderwetse grote zwarte sleutel bij. Deze past op het hek, het kost hen moeite om het hek te openen. Dan zien ze het kasteel al liggen. Het is nog wel een eindje tippelen dus ze laten zich door Pegasus brengen. Eenmaal in de hal van het kasteel vinden ze de spullen die voor hen zijn klaargezet. Er brand een heel klein lampje maar verder lijkt er niets te branden. Ze besluiten op zoek te gaan naar een kamer en zullen morgen wel verder op onderzoek uit gaan als het licht is. Bruin vervloekt de kennis, hij had wel even een plattegrondje klaar kunnen leggen, hoe kunnen ze hier nou snel iets vinden…
Op goed geluk lopen ze de trap op. Blond is zo slim geweest om een dikke kaars, lucifers en een kaarsenstandaard mee te grissen. Boven is er inderdaad geen licht en de wind die door het kasteel heen waait zorgt ervoor dat de kaars ook steeds weer uitwaait. Buiten is het stikdonker, de maan laat zich niet meer zien en in het gedeelte van het kasteel waar ze lopen lijkt geen elektriciteit te zijn. De schimmen die ze voorbij zien komen maken hen een beetje huiverig, maar ze houden het erop dat het door het flikkeren van de kaars komt.

Plotseling schrikken ze op, TUUT TUUT TUUT, er komt een sms-je binnen. Bruin pakt haar telefoon en ziet een berichtje van haar kennis verschijnen.

“Veel plezier en ik heb gehoord dat het in het kasteel spookt…”



Lees hier deel 7

Lees HIER hoe het begon.
Lees HIER deel 3


Shit, shit, shit….
Bruin’s gedachten werken op volle toeren. Ze heeft beloofd haar vriendin te helpen als ze haar nodig heeft maar het is, voor de zoveelste keer, slecht getimed. Net nu ze heerlijk in de armen van een mooie en lieve krullenbol ligt, heeft ze haar nodig. Had ze nou niet even kunnen wachten…Ze zal nu wellicht nooit meer de zachte en tedere aanrakingen van deze veelbelovende minnaar voelen. Hij, waarvan ze het gevoel had dat hij haar de sterren aan de hemel zou laten zien en voelen.

Ze denkt aan de vorige keer dat Blond zich aardig in de nesten had gewerkt en waardoor ze nu zo’n wantrouwen in mannen had. Wolven noemde ze ze, omdat ze haar als prooi zagen. Haar wilde bezitten en omkochten met mooie woorden en gebaren, soms met mooie cadeaus al was ze voor dat laatste niet zo gevoelig, zei ze.

De laatste Man had haar helemaal voor zich gewonnen. Ze voelde zich geliefd, bemind en meer vrouw dan ze ooit had ervaren. Ze dacht het helemaal gevonden te hebben en voelde zich zielsgelukkig. Deze Man had haar meegenomen op een prachtige wandeling, samen hadden ze genoten van de mooiste oorden die er te vinden waren. Onder de palmen op de glinsterende gouden stranden hadden ze cocktails gedronken, naar de zonsondergang gekeken en waren ze opgegaan in elkaar. Ze had prachtige jurken gedragen met daaronder zijdezachte lingerie waarin Hij haar prachtige figuur zo mooi in vond uitkomen. En zij wilde Hem zo graag behagen en al haar liefde geven die ze in zich had.
Op een avond kreeg ze een schitterend geslepen diamant die in een mooi sieraad om haar hals hing. Ze had zich prachtig en bemind gevoeld, Hij was haar ware liefde geweest. Althans dat had ze gedacht, als ze er nu nog wel eens over sprak voelde ze de haat voor Hem en voor wat Hij haar had aangedaan.

Wat ooit zo mooi begon en waardoor Blond zichzelf uiteindelijk was verloren was tragisch geëindigd. De kranten hadden ermee vol gestaan en ze was haar leven niet meer zeker geweest. Er was al snel een einde aan de mooie droom gekomen, ze had zich gewenteld in de liefde voor Hem en Hij had haar het gevoel gegeven dat ze in een sprookje leefde.
Ze heeft tot op het laatste moment in Zijn liefde geloofd, ze kon het niet bevatten dat Hij haar zo had laten vallen. Dat Hij haar niet meer op handen droeg en dat ze eigenlijk niets voor Hem betekende. Ze was al haar waardigheid verloren maar kon niet anders dan toegeven. Het besef dat er iets niet klopte kwam te laat en ze had niet willen luisteren naar haar vriendin. Ze leefde in een roes en toen haar wereld instortte kon ze niet anders meer dan …

Bruin voelt een huivering door zich heen gaan, dit alles schiet in een flits aan haar voorbij en ze realiseert zich dat ze snel moet handelen. Dat betekent dat ze alles op een rijtje moet krijgen om haar vriendin zo goed mogelijk te kunnen helpen. De rosé en later de champagne hebben haar beneveld en ze kan maar moeilijk loskomen uit de roes van fonkelende sterren waarin de prachtige krullenbol haar heeft gebracht. O God, de heerlijke krullenbol, hoe zou ze hem nou uit kunnen leggen dat ze haar vriendin moet helpen. Dat ze deze geweldige nacht die in het verschiet ligt moet laten lopen en waarvan ze bang is dat er geen weg terug zal zijn naar dit mooie veelbelovende avontuur met hem.

Toch voelt ze dat ze geen keus heeft, ze heeft al zoveel met Blond meegemaakt en samen hebben ze zich altijd weer weten te redden. Ze laat zich bijna verleiden om herinneringen op te halen van meegemaakte avonturen, althans ze waren op avontuur uitgeweest maar vaak genoeg liep het niet zo rooskleurig af. “Nee, ik mag nu niet afdwalen, ik moet Blond helpen maar eerst moet ik uitzoeken hoe ernstig het is en vooral waar ze nu is. Zolang ik dat niet weet kan ik haar ook niet helpen.”
Ze pakt haar telefoon en stuurt Blond een sms

“Waar zit je nu? Weet je waar je bent zodat ik naar je toe kan komen? Overigens wel weer beroerde timing…”

Haar krullenbol is naast haar komen zitten en kijkt haar vragend aan. Gedachteloos streelt hij haar huid. Ze kijkt hem aan en ziet de hunkering in zijn ogen smeulen. Net als ze hem uit wil leggen dat ze weg moet om haar vriendin te helpen bliebt er weer een sms-je.

“Ik weet niet precies waar ik ben, stom van me. Ik had het kunnen weten… Ik weet wel dat we tegen een heuvel opgelopen zijn en dat het een mooi maar klein huisje is. Vind me ajb!”

Bruin kijkt haar krullenbol aan en verteld hem dat haar vriendin in de problemen zit. Kent hij Vreemd eigenlijk en weet hij waar hij woont? Nee, hij kende hem niet.
Ze verteld hem wat Blond haar heeft gezegd, de heuvel kent hij wel en hij wil haar er wel naar toe brengen. “Nee, doe dat maar niet, leg het me maar uit. Ik wil graag dat je dit beeld van me vasthoudt zodat ik nog eens terug kan komen om het af te maken....”
Hij legt haar uit hoe ze lopen moet en snel graait ze haar spullen bij elkaar en geeft hem een dikke zoen. “Mag ik nog eens terug komen, ik vond het heerlijk met je”. Hij vraagt snel haar telefoonnummer en zegt dat hij haar wel zal bellen…Ze gaat de deur uit en loopt in de aangewezen richting.

Haar gedachten gaan weer terug naar de laatste keer dat het misging en Blond zich niet meer had kunnen beheersen.

Hij had haar geïntroduceerd in een prachtige wereld met veel glitter en gouden randjes. Ze had ervan genoten en had geen kwaad gezien in de kleine gunsten die hij haar vroeg. De vrienden van hem waren stuk voor stuk mooie en, zo leek het, aardige mannen geweest. Ze was een geweldige gastvrouw op zijn feesten geweest en de vrienden konden hun ogen niet van haar af houden. Ze probeerden allemaal mee te snoepen van deze prachtige vrouw met haar gouden lokken. Ze was welwillend geweest omdat haar liefde haar vroeg om wat extra lief te zijn voor een aantal van zijn vrienden. Hij had haar zielige verhalen verteld over ze en zij had ze klakkeloos geloofd. Nou ja, ze had ze willen geloven en stopte het knagende gevoel weg. Ze wilde er niet aan denken dat er iets niet klopte. Hij die haar zo liefhad en de sterren aan de hemel lieten stralen, kon toch niets dan goeds voor haar in petto hebben.

Naarmate het later op de avond werd en de vrienden meer whisky hadden gedronken werden ze handtastelijker. Ze voelde zich niet op haar gemak en probeerde Zijn aandacht te trekken. Maar ze kon hem niet vinden, waar ze Hem ook met haar ogen zocht. Hij had haar in de steek gelaten en deze wolven op haar losgelaten…
De vrienden hadden haar duidelijk gemaakt dat ze nu maar eens lief bij hen moest komen zitten. Toen ze weigerde werd ze vastgegrepen en werd ze op de divan neergegooid. Ze trokken haar mooie jurk omhoog en lieten weinig van haar waardigheid over. Ze had gevochten als een tijgerin en met haar mooie lange nagels had ze een aantal van hen lelijk toegetakeld. Maar ze was in haar eentje niet opgewassen tegen deze mannen en nadat ze zich een voor een aan haar vergrepen hadden, lieten ze haar afgedankt achter.
Ze sleepte zich ontredderd en huilend van de pijn in haar hart naar haar kamer toe. Onderweg zag ze alle mannen, inclusief de Man waarvan ze dacht dat ze Zijn grote liefde was, bij elkaar zitten, drinken, lachen en Hem betalen. Ze geloofde niet wat ze zag en bleef nog even staan gluren. Heel duidelijk werd er betaald voor haar diensten, onvrijwillige diensten van haar kant weliswaar, maar blijkbaar hielden deze mannen wel van tegenstribbelende vrouwen…
Mijn God, Hij had haar gewoon verkocht! Vol ongeloof en totaal gebroken had ze zich naar boven gesleept.

Ze had lang op de rand van het bed zitten wachten tot Hij naar boven was gekomen. Hij had haar smalend aangekeken en gezegd dat ze toch onmogelijk had kunnen denken dat Hij haar voor niets had laten genieten van deze weelderige luxe. Zelfs zij had moeten begrijpen dat niets voor niets kwam en dat seks met deze mooie mannen geen straf was, ze had het vast lekker gevonden. Ze had zich niet meer kunnen beheersen….

Bruin heeft de heuvel gevonden en gelukkig staan er niet zoveel huisjes in de buurt. Omdat ze niet een duidelijke omschrijving heeft van Blond stuurt ze haar nog een sms-je.

“Ik ben vlakbij, ga maar buiten staan dan vang ik je op.”


Lees HIER deel 5